serwis internetowy dla turystów

Dzięcioł duży

Wpisany przez Dorota Skwark poniedziałek, 24 stycznia 2011 19:33

Dzięcioł duży (Dendrocopos major) - ptak ten, nazywany także dzięciołem pstrym wielkim, jest najbardziej popularnym dzięciołem w Polsce. Mieszka w lasach, najchętniej w borach sosnowych, chociaż można go spotkać także w parkach, pod warunkiem, że będą w nim stare drzewa.  
Ciało dzięcioła jest niewiele większe od szpaka, długości około 23 cm i wadze około 88 g. Jego upierzenie jest czarno-białe, z czerwonawym podbrzuszem u spodu. Ptak ten ma bardzo czepne nogi, z dwoma palcami skierowanymi do przodu i dwoma do tyłu. Pomagają mu się utrzymać, kiedy drążą jamy swoim niezwykle mocnym, dłutowatym dziobem, a ogon służy wtedy za podporę. Charakterystyczną cechą dzięcioła jest czarna czapeczka, choć u młodych osobników jest ona czerwona. U dorosłych samców pojawia się ona w tylnej części głowy. Dzięcioł, przez dzieci chętnie nazywany „lekarzem drzew i lasów”, żywi się głównie tym, co znajdzie w pniach drzew, ale i larwami chrząszczy, motyli, w których zdobyciu pomaga mu długi język „obdarzony” zadziorami z przodu. Nie pogardzi także nasionami, głównie sosen, a jeśli zimą spotka zawieszoną na drzewie słoninkę, chętnie się nią zajmie. Stukot dzięcioła o pień drzewa pojawia się nie tylko podczas poszukiwań pożywienia, czy wykuwaniu dziupli, ale jest także pewnego rodzaju pieśnią miłosną w okresie godowym.
Swoją dziuplę w kształcie elipsy, o średnicy około 5 cm, ten niewielki ptak potrafi pracowicie wykuć w ciągu 2-3 tygodni. Dziupla ta może być umiejscowiona na wysokości od 1 m od ziemi do nawet 20 m! Tam samica składa 5-7 białych jaj, które rodzice wysiadują na zmianę do 13 dni, bo wtedy pojawiają się pisklęta, i to dość hałaśliwe, które zaczynają opuszczać dom po 25 dniach.
Dzięciołową ciekawostką są jego „kuźnie”, czyli szpary w drzewie, w których ptak zakleszcza szyszki - wtedy łatwiej mu wydobyć z nich nasiona.
Dzięcioł duży jest objęty ścisłą ochroną gatunkową.

Opracowano na podstawie:
Philippe Dupont, „Mała księga zwierząt”, Wydawnictwo RTW, Warszawa 2001
www.lesnictwo.republika.pl