serwis internetowy dla turystów

Kalina koralowa

Poprawiony: środa, 19 stycznia 2011 17:08 Wpisany przez Krzysztof Żołądek środa, 19 stycznia 2011 17:02

Kalina koralowa (Viburnum opulus) - roślina ta występuje w Polsce pospolicie za wyjątkiem Tatr. Jest rośliną leczniczą stosowaną głównie w leczeniu chorób kobiecych, związanych z problemami zdrowotnymi i bolesnościami w czasie ciąży i menstruacji (wykorzystuje się korę krzewów). Owoce zwane popularnie "koralami" są jadalne, choć surowe spożyte w dużych ilościach są bardzo szkodliwe dla dzieci. Na ogół nie są cenione ze względów smakowych. Objawami zatrucia jest rozszerzenie źrenic oraz ostry nieżyt przewodu pokarmowego z mdłościami, wymiotami, ewentualnie biegunką.
Krzew kaliny dorasta do wysokości 4 m i osiąga szerokość ok. 2 m (u dołu krzew jest wąski). W wyjątkowo korzystnych warunkach może osiągnąć wysokość do 6–7 m. Liście rozwijają się równocześnie z białymi, pięciopłatkowymi kwiatami zebranymi w baldachy. Owocem są lśniące kulki o średnicy około 8 mm o szkarłatnym kolorze. Wewnątrz znajduje się żółtawy miąższ i pestka (okrągła i lekko spłaszczona). Kalina jest rośliną wieloletnią. Jej pędy zachowują żywotność średnio przez 9–25 lat. Krzew kaliny jest rośliną miododajną, a w jej gałęziach często można napotkać gniazda słowika.
Kalina jest często spotykanym motywem w pieśniach ludowych. Ponadto przewija się w tradycjach związanych z weselami i pogrzebami, symbolizując młodość i niewinność. Uchodziła też za symbol dziewictwa i skromności - stąd jej obecność w weselnych wiankach.
Według książki "Zioła i ich stosowanie. Historia i współczesność" (B. Kuźnicka, M. Dziak, PZWL, Warszawa 1992) odwar z kaliny łagodzi bóle przy bolesnych miesiączkach i jest stosowany także w okresie przekwitania u kobiet. Przygotowuje się go zalewając szklanką wrzątku 2 łyżki kory kaliny. Po 30 minutach utrzymywania w stanie lekkiego wrzenia napar wystarczy przecedzić i pić 3 razy dziennie po pół szklanki. Poza naparem z kory także owoce kaliny bywały często wykorzystywane . Po zmieszaniu ich z miodem służyły jako domowy lek na kaszel.