serwis internetowy dla turystów

Szydłówek – między karczmą, a kościołem

Poprawiony: wtorek, 15 maja 2012 19:56 Wpisany przez Dorota Kosierkiewicz poniedziałek, 22 marca 2010 00:00

Mieszkańcy Szydłówka z lekceważeniem mówią o swojej dzielnicy: – To takie robotnicze bloki. Tymczasem istniał on już zanim powstał kościół Św. Wojciecha (a ten stanął w 1084 lub 1086 r.). Jednak naprawdę Szydłówek zyskał na znaczeniu w okresie międzywojennym, gdy miasto rozrastało się w szalonym tempie. W 1927 r. do Kielc przyłączono majątek ziemski Szydłówek o powierzchni 190 morgów i 161 prętów.

Jego grunty rozciągały od Końskiego Stawu w okolicach obecnego Urzędu Wojewódzkiego na północ. Na mapie Kielc z 1932 r., dołączonej do Dziejów Kielc 1864-1939 Jana Pazdura, widzimy, że ów folwark to część dzielnicy Szydłówek i dzisiejszego Uroczyska. W owym czasie tereny te należały do spółki Jan Rudnicki, Marian Grzegorzewski i in. Spółka zamierzała wybudować tam dzielnicę mieszkaniową o nowoczesnej ogrodowej zabudowie. A że Kielce wojskiem stały, to wspomniany obszar miał również służyć do „ćwiczeń wojskowych”, nie tych w dzisiejszym znaczeniu, ale sprzyjających rozwijaniu tężyzny fizycznej. Przedsiębiorcy kupili go w 1918 r. od Katarzyny Gorbaczewiczowej „dla urządzenia letnisk i kolonji podmiejskich”. Natomiast pola wsi Szydłówek (nie należące do folwarku Szydłówek) rozciągały się aż do karczmy zwanej Pocieszka, która stała tam, gdzie dzisiaj biegnie ulica o tej nazwie. Pewnie nie raz zastanawiali się Państwo, skąd się wzięła? Od pocieszania się w karczmie trunkami, czyli pocieszki, bo jak wszyscy wiemy, na frasunek dobry trunek.

W tym czasie też, od strony Bodzentyńskiej, biegły już w kierunku Szydłówka nowe ulice, takie jak Daleka, która powstała z rozparcelowanych gruntów rolnych, czy Na Bocianek i Górna, dawniej drogi polne. Nie było to więc sztuczne przyłączenie atrakcyjnych gruntów, ale naturalny proces rozbudowy miasta, rozwijającego się właśnie w tym kierunku. Spółka Jan Rudnicki, Marian Grzegorzewski i in. rozparcelowała więc ziemię na działki budowlane, sprzedając ją chętnym pod zabudowę jednorodzinną. Warunki zakupu były dobre, ale w akcie notarialnym znalazł się ciekawy zapis: "oby ziemia tutejsza nigdy nie przeszła w obce niepolskie ręce”. To wtedy też granice nieruchomości obsadzono drzewami, od który wzięły nazwę ulice: Dębowa, Jarzębinowa, Wierzbowa, Akacjowa czy Klonowa. I tak dziś na Dębowej mamy unikatową aleję ze starymi cudownymi drzewami – zabytkami przyrody. W latach 50. XX w., pomiędzy ul. Jesionową i Turystyczną, wybudowano bloki, nazywając tę dzielnicę Szydłówek. Zamieszkali w nich robotnicy z miejscowych fabryk. Coraz głośniej zaczęto mówić o budowie nowego kościoła (już w czasie II wojny proboszcz parafii katedralnej kupił z myślą o tym działkę na Szydłówku). Ale trzeba było zaniechać tych planów, wrócono do nich dopiero w latach 50. Wydział do Spraw Wyznań w Kielcach wydał pozwolenie na budowę świątyni 18 stycznia 1957 r., ale zanim stanął tu obecny kościół św. Józefa Robotnika, minęło wiele lat. W latach 1955-57 r., na sąsiadujących przez Dąbrówkę gruntach Folwarku Piaski, powstał zalew, przez wiele lat ulubione miejsce odpoczynku kielczan.

Ponoć z oddaniem go do użytku był pewien problem. Gotowy był już wcześniej, w dzień otwarcia planowano uroczyste regaty, ale przyszła burza, woda rozerwała tamę i z zalewu... nic nie zostało. Oddano go po naprawie wiele miesięcy później. W pierwszej połowie lat 70. XX w. pomiędzy ulicami Jesionową a Wojewódzką stanęło osiedle bloków nazwane Sady. A druga połowa lat 70. to budowa osiedla pomiędzy Turystyczną a Orkana – nazwanego Uroczyskiem.