serwis internetowy dla turystów

Perzowa Góra

Poprawiony: piątek, 17 września 2010 13:35 Wpisany przez Tadeusz Dąbrowa piątek, 18 lipca 2008 00:00

Wznosi się na 395 m n.p.m., między wsiami Kuźniaki i Hucisko, leżącymi u stóp Pasma Oblęgorskiego Gór Świętokrzyskich. Szczyt Perzowej usiany jest blokami czerwonego piaskowca triasowego zwanego tumlińskim od wsi Tumlin, gdzie znajduje się kamieniołom, w którym wydobywa się ten piaskowiec. Kamień ten ze względu na łatwość obróbki stosowany jest na płyty okładzinowe (np.: w kościele w Tumlinie), wykonuje się z niego pomniki i wiele elementów architektonicznych. Na wschodnim krańcu kopuły szczytowej znajdują się piękne wychodnie skalne tworzące na odcinku kilkudziesięciu metrów mur skalny o wysokości ok. 6 metrów. Szczególne wrażenie robią skały na tych, którzy docierają tu czerwonym szlakiem turystycznym z Kuźniak. Szlak łagodnie sprowadza na wierzch skał i nagle urywa się - tak naprawdę to sprowadza nas do podnórza skał wąską szczeliną między wielkimi blokami skał.

Od roku 1995 szczyt Perzowej to rezerwat o powierzchni 33,08 ha. Oprócz odsłonięć skalnych chroniona jest ciekawa roślinność m.in. śnieżyczka przebiśnieg, lilia złotogłów, konwalia majowa, kokorycz i wiele innych. Grzbiet porasta las jodłowo-bukowy z dodatkiem jaworu, grabu, dębu i sosny. W najwyższej części muru skalnego znajduje się grota (częściowo sztucznie powiększona), w której jak głosi miejscowa tradycja już od czasów Kazimierza Wielkiego znajduje się kaplica Św. Rozalii. Miejsce na kaplicę pod wezwaniem właśnie tej świętej jest idealne. Św. Rozalia pochodziła z jednego ze znakomitych rodów sycylijskich. Większą część życia spędziła samotnie w grotach pod Palermo - zmarła ok. 1160 roku. W dniu 15 lipca 1624 roku odkryto podobno jej zwłoki, a ich uroczyste przeniesienie do katedry w Palermo uśmierzyło szalejącą wówczas w mieście zarazę. W ikonografii przedstawiana jest w grocie (często pisze swoje imię na ścianie groty) z atrybutami: krzyżem, ewangelią i czaszką ludzką co odzwierciedla filozofię jej życia duchowego naznaczonego pokorą, pokutą i kontemplacją. Jest patronką osób chorych na choroby zakaźne oraz miasta Palermo. Jak wcześniej wspomniano wg. tradycji miejscowej obraz w przyszłej kaplicy nakazał umieścić Kazimierz Wielki, ale jest też legenda o powstaniu wychodni skał i groty, w której zbudowano kaplicę:

Dawno, bardzo dawno pastusi paśli krowy na ty górze. Mówieł mi o tym mój dziad, a jemu mówieł znowuj jego dziad, który słyszoł od swojego dziada. No i jeden pastuch był na samy górze w lesie i rzekomo ukazała mu się jakoś biała osoba i mówi mu: - Weźmij te klucze, powiodo, a cekaj a stanies sie najwieksym przelozonym nad tym klasztorem. I wtedy straśne się grzmoty ozległy, trzaski ijęk taki sed bez las, a pastuch zobocył jak sie ziemia woli, a spod ziemi wychodzą jakiesi mury, a dzwony jakiesi jękły straśliwie. Pastuch sie zestrachał, kluce rzucieł i wtedy wszyćko ustało. A biało postać znikła. Zostało z tych kamiennych murów ino tyle, co dziś widać...